ماجرا000

 اول اردیبهشت ،روز بزرگ داشت استاد مسلم سخن، سعدی شیرازی  گرامی باد

                                سلسله موی دوست حلقه دام بلاست

شعر000

شعر چیست ؟ شاعر کیست؟

هنر شاعر هنربیان ارزشهاست که بیواسطه باهوش و ذوق انسانی مربوط می گردد به همین جهت گفته اند : شعر گلی است که ازگلستان روح می روید و از سرچشمه احساس سیراب می شود. شاعر عاشق است و حقیقت را می ستاید و تا متأثر نگردد مؤثر واقع نمی شود. چنانکه تا دلی آتش نگیرد حرف جانسوزی نگوید. منٍ شاعر منِ اجتماعی است. او به فضای عاطفی انسانها راه می یابد و از خیابانهای عینی و تجربی تاریخ عبور می کند و هر چیزی را بپای تجربه می گیرد و شعر عروج اندیشه اوست از تنگنای خاک به عالم افلاک. شاعر بدون اینکه در برج عاج بنشیند در یک ارتفاع وسیع معنوی با اشیاء محیط و با انسانها نوعی رابطه ی ذهنی پیدا می کند و به کشف و شهود می پردازد و انسانها را به هم پیوند می دهد.

شاعر با پر و بال اشتیاق ذوق وصال می یابد. جوهر اندیشه شاعر رنگی است در نقاشی نه در رنگرزی اما شاعری علاوه بر کسب مهارت های لازم طبع روان نیز می خواهد وبا شکوفایی فکر و اندیشه و خلاقیت چون قطره به دریای بیکران هستی متّصل می گردد و به اشیاء روح و حرکت می دهد. چرا که انسان در مقابل کاینات ذره ای بیش نیست ، کوشش می کند اندیشه اش برای نسل ها بماند ، لذا حماسه می آفریند و زیباترین تصاویر را با نیروی اندشه خلق می کند گفته اند : هر کس به قدر خود یک انسان خلاق است و شاعر ، هم الهام می گیرد و هم الهام می دهد و تا الهام نگیرد دست به کشف و ابداع نمی زند.

آنچه دیگران می خواهند بگویند و نمی توانند بگویند شاعر می گوید و آنچه دیگران می خواهند ببینند و نمی بینند شاعر با ژرفای اندیشه می بیند و هنر شعر تلاش هنرمندانه در قالب الفاظ می گردد.

شاعر ندای وجدان جامعه است و اندیشه اش در شعرش تجلی می کند.

شاعر غواص دریای معانی است و شعر زبان کامل بشری است. اگر سازنده باشد و شاعر حرفی برای گفتن داشته باشد و سخنش از سویدای قلب برآید ، لاجرم بر دل نشیند.

نوآوری در شعرامروز یکی از ضرورتهای اجتماعی است که با مقتضّیات جامعه کاملاً ارتباط دارد. به شرط آنکه شعر از عناصر ترکیب کننده و سازنده و محتوا و درون مایه برخوردار باشد.

 هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود           وارهدازحد ّ جهان بی حد واندازه شود

.

چرامی نویسیم؟...

چرا مي نويسيم : « ن و القلم و ما يسطرون »

وقتي مي نويسيم به دلتنگي هامان پايان مي دهيم ، خاك سرزمين دلتنگي انسان است ، زندان روح هاي بزرگ ، قفسي كه چشم هاي روشن و عاشق از روزنه هايش چشم به « راه شكستن و پرواز دوخته اند » . حضرت مولانا ، دلتنگي انسان را محصول بريدن از عالم معنا مي داند .

 

بشنو از ني چون حكايت مي كند                     از جدايـي هاي شـكايت مي كند

کز نیستان تا مرا ببریده اند                           از نفیرم مرد وزن نالیده اند       ما ني بريده از نيستانيم ، نوشتن دامن دلتنگي ما را به آسمان پيوند مي زند . نوشتن يعني پرواز در افق‌هايي فراتر از خاك . شعر دامن برچيدن از زمين است و شاعر تا دامن از خاك برنچيند ، نمي تواند شعري ماندگار و مقدس بسرايد .

 

ادبيات چيست ؟

ادبيات پيش از آنكه با انديشه پيوند يابد ، با عواطف و احساسات گره مي خورد ، سروده هاي شورانگيز و نوشته‌هاي زيبا و لطيف ، پيش از آنكه تار انديشه را بلرزاند ، بر قلب و عواطف انساني تأثير مي گذارد و آهنگ و تپش و حياتي نو به آن مي بخشد .

ادبيات بيان  هنر مندانه ی انديشه و احساس و يا انتخاب زبان برتر  است .

گذشته شناسي ، گذرگاه رسيدن به آينده اي روشن و بار ور است . آنان كه گذشته ها را نشناسند . آينده را خوب نخواهند يافت و به تعبير عميق و زيباي امام علي(ع) « من غني عن التجارب عمي عن العواقب » آنان كه نسبت به آزموده ها و تجربه ها ، احساس بي نيازي كنند ، د چار كوربيني نسبت به آينده خواهند شد .

اگر تاريخ ما را با گذشته آشنا مي كند ، ادبيات با جزئي ترين باورها ، گرايش ها ، نگرش ها و حساسيت‌هاي ديروزيان ، آشنايمان خواهد ساخت .

ادبيات ، آيينه ي فرهنگ جامعه و جلوه گاه روشن نسل هاي ديروز و در برگيرنده ي تجربه هاي ارجمند ، يافته‌هاي دروني و نگاه ژرف گذشتگان به انسان ، هستي ، زيبايي و خوبي است .

« فصلنامه ي پژوهش »

 

 

بهارانه

ادبیات ودین